Słowiński Park Narodowy

	Słowiński Park Narodowy
	Dyrekcja Słowińskiego Parku Narodowego ul. Bohaterów Warszawy 1 76-214 Smołdzino tel. (0 59) 811 73 68 fax. (0 59) 811 75 09 e-mail: sekretariat@slowinskipn.pl www: www.slowinskipn.pl Słowiński Park Narodowy utworzono 1 stycznia 1967 roku. Od 1977 roku stanowi światowy rezerwat biosfery UNESCO. Nazwa parku pochodzi od Słowińców – niewielkiej grupy etnicznej wywodzącej się od Kaszubów. Powierzchnia parku wynosi 18 619 ha (1.02% województwa, jego otulina obejmuje 43 500 ha) z czego ponad 10 000 ha stanowią wody śródlądowe. Pozostałe tereny to: lasy, bagna i wydmy. Park położony jest w środkowej części Wybrzeża Słowińskiego pomiędzy Łebą, a Rowami. Obejmuje unikatowy w skali europejskiej nadmorski obszar z wędrującymi wydmami zwanymi „Białymi Górami” (o wysokości dochodzącej do 55 m na piaszczystej Mierzei Łebskiej) i czterema płytkimi przymorskimi jeziorami: Łebsko, Gardno, Dołgie Małe i Dołgie Duże, oddzielonymi Mierzeją Gardnieńsko-Łebską. Przenoszony piach tworzy nieustabilizowane wydmy o wysokości 30-45 m, zasypując żywe nadmorskie lasy, bagna, a nawet osady ludzkie (ruiny zasypanego kościoła zobaczyć można koło Łeby). Jednocześnie odsłaniają się szczątki niegdyś zasypanych drzew, tzw. „cmentarzyska”. Nasilenie procesów eolicznych nie jest jednakowe na całym obszarze. Mierzeję Gardnieńską oraz zachodnią i wschodnią część Mierzei Łebskiej zajmują wydmy paraboliczne o niewielkiej prędkości przemieszczania się – do 3 m na rok. Większość tych wydm została zalesiona. Na najwyższej zalesionej wydmie w Czołpinie znajduje się latarnia morska. Najwyższą wydmą ustabilizowaną jest Łącka Góra (32 m n.p.m.). Lasy w parku zajmują około 25 % jego powierzchni, wydmy i bagna 13%, zaś wody ok. 54%. Wspólnymi cechami jezior są: mała głębokość i płaskie bagniste brzegi porośnięte szerokim pasmem trzcin. Lasy zajmują powierzchnię ok. 6 000 ha, co stanowi 18,9% powierzchni parku. Głównymi gatunkami tworzącymi drzewostan są: sosna zwyczajna z 72,8% udziałem w drzewostanach jako gatunek panujący, brzoza brodawkowata - 12,5%, olsza czarna - 5,8 %, brzoza omszona - 2,5%, świerk pospolity - 1,3%, sosna czarna - 1%. Pozostałe gatunki, takie jak: buk zwyczajny, dąb szypułkowy, jesion wyniosły nie przekraczają 1% udziału we wszystkich drzewostanach parku. Zbiorowiska specyficzne dla Słowińskiego Parku Narodowego to: reliktowa buczyna i las bukowo-dębowy, brzezina bagienna z woskownicą europejską, bór bagienny z wrzoścem, nadmorski bór bażynowy. Flora parku W sumie flora parku liczy 920 gatunków roślin naczyniowych, 165 gatunków mszaków, 500 gatunków glonów, 430 gatunków grzybów. Położenie parku w środkowej części wybrzeża wpływa na specyfikę i odrębność szaty roślinnej. Można tu spotkać gatunki charakterystyczne dla klimatu atlantyckiego, są to m.in.: turzyca piaskowa, brzeżyca jednokwiatowa, rosiczka pośredniacza. Natomiast do gatunków o północno-wschodnim zasięgu występowania należą m.in.: malina moroszka, bażyna czarna, zimoziół północny. Jedynymi reprezentantami gatunków ciepłolubnych w parku o południowym typie zasięgu są: goździk piaskowy i strzęplica sina. Mierzeja Łebska, która oddziela od morza tereny mokradłowe i jeziora, ma 1-1,5 km szerokości i jest przykładem strefowego układu roślinności, od trawiastej roślinności wydm przednich z: wydmuchrzycą piaskową i piaskownicą zwyczajną, przez wydmy szare z kocankami piaskowymi, szczotlichą siwą, mikołajkiem nadmorskim, jasieńcem piaskowym i porostami, po nadmorski bór bażynowy z dominacją sosny zwyczajnej w drzewostanie. W parku występują też rozlegle obszary mokradeł, torfowisk i łąk. Płytkie wody jezior to siedlisko oczeretu, grzybieni białych, grążela żółtego o dużych pływających liściach. Wśród drzew dominuje sosna zwyczajna, która dzięki niewielkim wymaganiom troficznym zajmuje najbardziej ubogie siedliska. Roślinność jezior z pasami szuwarów wokół nich, roślinność wydm, łąk i lasów decydują o unikatowości i niepowtarzalności flory parkowej. Na terenie Słowińskiego Parku Narodowego występuje 77 gatunków objętych ochroną ścisłą, a 15 ochroną częściową. W grupie tej dominują rośliny siedlisk wilgotnych i podmokłych. Są to mchy, torfowce, wszystkie gatunki rosiczek, widłaki. Do coraz rzadszych gatunków należą storczyki. Na nadmorskich wydmach nielicznie występują kocanki piaskowe i mikołajek nadmorski. Do roślin, na terenie parku, zagrożonych wyginięciem w skali kraju, ze względu na ich nieliczne stanowiska występowania oraz specyficzne warunki życia, należą m.in.: przygiełka brunatna, lnica wonna, turzyca błotna. Fauna parku Na obszarze parku w ostatnich dwóch stuleciach stwierdzono łącznie 261 gatunków ptaków, a wśród nich odnotowano 184 gatunki, które przystępowały bądź przez cały czas przystępują do lęgów. Pozostałe 77 gatunków pojawia się w trakcie wędrówek, spędza tu zimę lub nieregularnie przylatuje. Spośród wszystkich 184 gatunków ptaków stwierdzonych i uznanych za lęgowe, na obszarze parku 5 objętych jest ochroną częściową. Należą do nich 3 gatunki ptaków krukowatych, pospolitych na terenie całego kraju, tzn.: kruk, wrona i sroka. Lęgi pozostałych 2 gatunków: mewy srebrzystej i kormorana czarnego kojarzone są w Parku z Wyspą Kamienną na jeziorze Gardno, na której w przeszłości odnotowano pierwsze lęgi tej mewy w kraju oraz odkryto wyjątkową, usytuowaną na ziemi kolonię lęgową kormorana. Spośród drapieżników dziennych na uwagę zasługuje obecność kilku par: bielika, kani rudej, błotniaków - stawowego i zbożowego. Z sów, drapieżników aktywnych nocą, występują m. in.: puchacz - największa europejska sowa, włochatka, uszatka błotna. Z uwagi na obfitość w parku środowisk wodnych i błotnych licznie reprezentowana jest grupa ptaków, tzw. wodno - błotnych, do której należą bardzo cenne i coraz rzadziej spotykane gatunki, np.: kszyk, sieweczka obrożna, rycyk, brodziec krwawodzioby, rybitwa białoczelna oraz kaczki: świstun, różeniec i wiele innych. W parku występuje około 60%, spośród stwierdzonych w Polsce, gatunków ssaków. Wśród najbardziej cennych gatunków (umieszczonych z różnym statusem w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt) wymienić można: rzęsorka mniejszego, mroczka posrebrzanego, morświna, fokę szarą. Poza tym optymalne warunki bytowania w parku znajdują także populacje następujących zwierząt, cennych na skalę europejską: bobra, wydry, 10 gatunków nietoperzy. W parku występuje około 10 gatunków płazów i 5 gatunków gadów. Stwierdzono obecność 2 gatunków ropuch: ropuchy szarej i ropuchy paskówki. Spośród żab najczęściej spotykane są żaby brunatne, takie jak: żaba trawna i żaba moczarowa. Gady w parku reprezentowane są przez 3 gatunki z rodziny jaszczurkowatych: jaszczurka zwinka, jaszczurka żyworodna i padalec zwyczajny oraz 2 gatunki węży: niejadowity zaskroniec zwyczajny oraz jadowita żmija zygzakowata - wszystkie są prawnie chronione. W wodach morskich i słodkich, pozostających w granicach parku, stwierdzono około 60 gatunków ryb oraz 3 gatunki minogów. W jeziorach można spotkać ryby morskie, natomiast w przybrzeżnej strefie Bałtyku ryby słodkowodne. W ekosystemach wodnych parku żyją również gatunki dwuśrodowiskowe, czyli takie, które część życia spędzają w morzu, a część w wodach śródlądowych. Należą do nich ryby wędrowne, tj.: łosoś, troć i węgorz oraz przedstawiciel kręgoustych - minóg morski. Słowiński Park Narodowy odwiedzany jest przez tysiące turystów, zamiłowanych w pięknie i zmienności jego krajobrazu. W celu zachowania jednego z najcenniejszych ogniw rodzimej przyrody, jaką bez wątpienia jest Kraina wody, wiatru i piasku, do uprawiania turystyki wyznaczono jedynie wybrane obszary Parku, jak również wprowadzono określone zasady jego zwiedzania. Ich przestrzeganie przez zwiedzających przyczynia się do skutecznej ochrony osobliwości przyrodniczych Wybrzeża Słowińskiego. Służy również temu, aby wspomnienia z letnich wakacji zapisane w pamięci lub na kliszy fotograficznej były udziałem kolejnych pokoleń. Informację o przepisach i ograniczeniach, jakim podlega ruch turystyczny na terenie Parku, znajdą Państwo wzdłuż szlaków turystycznych, na parkingach oraz przy obiektach dydaktycznych. Słowiński Park Narodowy jest jednym z 23 parków narodowych w Polsce i jednym z 2 parków nadmorskich. Został on utworzony dla zachowania w niezmienionym pięknie systemu jezior przymorskich, bagien, torfowisk, łąk, nadmorskich borów, i lasów, a przede wszystkim wydmowego pasa mierzei z unikatowymi w Europie wydmami ruchomymi. O randze i wartości przyrodniczej SPN świadczy fakt umieszczenia go w międzynarodowej sieci obszarów chronionych takich jak: HELCOMBSPA, Światowy Rezerwat Przyrody czy obszar wodno-błotny Ramsar. Serdecznie zapraszamy!